Świętość nad świętościami,  bogowie absolutni. Kilka notek niżej waćpan Alkohol rozwodził się nad gitarą basową. Zaiste, wspaniały to instrument, jednakże po lekturze wikipedii i paru innych źródeł nie mogę odrzucić od siebie ciekawej myśli, że obecność basu byłaby dla muzyki The Doors zabójcza. Ano, bo każdy zaznajomiony choć trochę z ową dostrzeże brak tej posępnej nuty – w tym zespole nigdy basisty nie było. Był za to Rhodes Piano Bass w wykonaniu Manzarka, absolutnie oryginalny koncept, który, choć muzyki nie zrewolucjonizował (i chyba dobrze, ale to temat na inną rozprawę…), stał się integralną jej częścią, bez której byłaby zdecydowanie uboższa.  A więc, czyżby znowu potwierdziło się twierdzenie, że światem rządzi przypadek? Czy wielkość bandu Morrisona i Manzarka wynikła z tego, że zwyczajnie nie udało im się znaleźć kompana do basu? Pytanie z gatunku nierozwiązywalnych.

Długo przymierzałem się do stworzenia tej notki, długo zbierałem pomysły, długo zastanawiałem się, które z tych okrutnie wielu wspaniałych utworów powinny pełnić rolę mini-pigułki twórczości The Doors. Oczywiście, za tępy jestem, aby ten problem rozwiązać. Ale… Light My Fire znają wszyscy, Riders on the Storm  też (oczywiście zakładam, że techno-przygłupy tego bloga nie czytają),The Soft Parade jest  zbyt”niedoorsowe”, The End Alkohol znał wcześniej ode mnie (wstydzę się…) a długas musi być, w związku z czym – When The Music’s Over i Rhodes Piano Bass w najlepszej formie.

Spanish Caravan.

 Renifer 

Z racji tego, że nie mam nic ciekawego do napisania, to nie napisze niczego ciekawego. 

The Who – angielski zespół hard rockowy powstały w 1964, związany z subkulturą skinheadów modsów, uważany za jedną z najbardziej wpływowych grup rockowych wszech czasów.

wikipedia.pl

Na pewno nie tak wpływowy jak Rolling Stones czy The Beatles, ale niech im będzie.
Mogę się tylko domyślać, że The Who byli w tamtych czasach dla młodzieży kimś takim jak dziś My Chemical Romace czy Tokio Hotel. Z tą różnicą, że Who słuchali prawie wszyscy, a MCR i TH tylko emo-odrzutki. Działali na podobnej zasadzie: kontrowersyjny wygląd, zachowanie - ludzie to kupili.
Tylko dlaczego z upływem czasu subkultury są coraz gorsze i słuchaja coraz gorszej muzyki?

Slavoy

Prywata, moi państwo

Dariusz Kozakiewicz, gitarzysta Perfectu, niegdyś niezapomnianego Breakoutu, człowiek o niesamowitej charyźmie i dużej inteligencji, powiedział w jednym z najświeższych wydań “Wideoteki Dorosłego Czlowieka” znamienne słowa: “Przed Hendrixem był tylko szkic. On zapoczątkował malarstwo“. Aż wzdrygnąłem się, gdy odniosłem je do siebie i swojej przygody z prawdziwą muzyką – rzeczywiście, przed moim styknięciem się z Hendrixem były różnego rodzaju szkice, typów rozmaitych, od katastrofalnych, tragicznych mniej, po całkiem sensowne.

A owo “styknięcie” było z dosyć grubej rury i nie od standardowej strony. Mianowicie – “Red House”.

“Red House” na początku, już parę lat temu wśród przeróżnych, różnistych piosenek ze ścieżki dźwiękowej “Miasta Aniołów”. Pamięta ktoś scenę, w której lekarka grana przez Meg Ryan operuje? Tak, z głośników płynie wtedy właśnie ta melodia. Ostra linia gitarowa, bluesowy rytm, przeplatanie muzyki ze słowami – to mnie zaciekawiło.
Korzystanie z niesamowitego przywileju jakim jest możliwość współtworzenia tego bloega chcę zacząć od utworu, bez którego by mnie muzycznie “nie było”. Bez którego poszedłbym w całkiem inną, zapewne cholernie tandetną stronę – a więc, oto i jest: Jimmi Hendrix, “Red House” (co prawda w wersji odbiegającej od płytowego standardu, bo i Woodstockowej- btw. zauważcie, że od pewnego momentu, Jimmi gra bez jednej struny – urwanej E), wraz z bonusem.

Oto jak zrobił to jeden z Królów Bluesa – John Lee Hooker (audio only).

Renifer

Nazwa “Animals” kojarzy mi się tylko z pewną piosenką i po głębszym zastanowieniu z Animal Planet.

Ci panowie już nie grają i to od bardzo dawna. Pewnie w koncu zdali sobie sprawę, że nigdy nie napiszą tak dobrego utworu jak Dom wschodzącego słońca. Sytuacja podobna do opisanego wcześniej zespołu Omega – jedna piosenka i nieśmiertelni, równie dobrze mogli tylko jeden singiel wydać i skończyć działalność. Też tak chce, psia jego jucha!

Ten teledysk jakoś dziwnie mnie śmieszy. Wiem, że to już właściwie zabytek, ale oglądając go, uśmiech pojawia się mimowolnie na twarzy.
Skoro już było jedno odwołanie do Omegi, to musi być drugie: wideo w wersji karaoke

No i dla porównania rodzimy odpowiednik. Jakość słaba, ale czego wymagać od filmiku zrobionego kamerą przemyconą w majtkach.

Slavoy