Bo czyż nie urzeka numer otwierający Trzeszczącą Płytę?

There I’ve Said It Again

“There I’ve Said it Again” Vaughna Monroe pochodzi z 1945 roku. Nieco odmienny od wcześniejszych styl, już zaczyna brakować tego wspaniałego chaosu, narośla wielu instrumentów, pewnego rodzaju niekoordynacji. W każdym bądź razie – wspaniały, strzelę truizmem, ale – takich romantycznych już nie ma…

Coś polskiego?

Tak też już nikt nie gra. Ten szarpiący, charakterystyczny sposób gry, wibrujący głos i specyficzny klimat niby z kabareciku… 1935.

A może coś ”politycznego” ? (słuchajcie muzyki, „teledysk” radzę puścić mimo oczu)

The Ink Spots – I don’t Want To Set The World On Fire – 1941. Ot, i reakcja kultury na wmieszanie się USA w wojnę. Patrząc przez pryzmat Wietnamu i tego, jak ogromnego ruchu protestu była ta wojna przyczynkiem, nie da się nie porównywać sposobu muzyków na wyrażanie swoich myśli i poglądów. Oczywiście, nie ten kaliber – udział USA w II WŚ był wymuszony (choć były teorie… ale to temat na inną dyskusję, zdecydowanie) i bardziej umotywowany… Jednak, piosenka owych panów daje do myślenia. Czy to był protest bardziej gentlemański, czy protestu nie było w ogóle, czy też może brak dosadności w słowach poczytywać można za pewnego rodzaju tchórzostwo? Ciężko stwierdzić – w każdym razie, piękny utwór.

Pointą niech będzie banalne stwierdzenie, że muzyka nie zaczęła się na przełomie lat 50 i 60…

PS. Wybaczcie mierną jakość tej notki, człowiek ograniczony tak ma, że chce mu się mówić o jednym, o jednym, o tym samym jednym…

Na początek coś z gatunku, który teoretycy określają mianem południowego rocka. Mi osobiście to hasło kojarzy się z barem na pystyni (niczym Lil Probe Inn w GTA San Andreas :] ) powieszoną na ścianie flagą konfederacji(pozdrawiam kolegów z Konferedacji Prawicy z prpg:]) Koniec tych jakże charakterystycznych dla country wspominek, czas na Lynyrd Skynyrd i znane powszechnie Sweet Home Alabama.

Kolejny pan to Willie Nelson. Nie sądze aby był popularny, ale jego Always on my mind to znany motyw. Willie wypracował charakterystyczny styl, dlatego lubię, w przerwie między Stratovariusem a Megadeth, posłuchać jego rzewnych piosenek.

John Denver i Country Roads. Jeśli miałbym wsazać najbardziej reprezentatywny utwór country, wybór padłby na klip poniżej. Dla przybiurkowych śpiewaków, wersja karaoke :]

Dziękuję za uwagę, mam nadzieję, że się podobało :)

Alkohol

Ale nie o tym chciałem teraz napisać.

Jako, że Miuzik znajduje się na fali wznoszącej, dorzucę swoje marne grosze.

Krótko i treściwie - Oasis zawładnęło moją plejlistą. Po Radiohead i Coldplay to kolejny zespół z nurtu britpopu, który
mnie pochłonął.
I już kilka osób mówi, że mi gust złagodniał :)

Live forever

Whatever

Wonderwall

Czy to nie jest świetne? :)

Slav 

 Ano dlatego, że w swej nierozumności dopiero teraz uświadomiłem sobie, jak wypaczają oni moją percepcję na rzecz u artystów najważniejszą – wrażliwość. Dopiero dziś pojąłem, że poprzez uraz, kulturowe uprzedzenie do ludzi będących wrażliwości karykaturą, tych wrażliwych prawdziwie i umiejących to wyrazić zdecydowanie w swoich oczach umniejszałem. Emo, do kurwy nędzy, zmonopolizowało i zeszmaciło pojęcie artystycznego czucia, pewnego rodzaju delikatności – i wybaczcie, muszę tego słowa użyć ponownie – wrażliwości…Zadziwiający, kolejny już paradoks naszego świata – grupka ludzi miary mniejszej przyćmiła i skarykaturowała, swoim sposobem autokreacji wprowadziła pewien dystans, uprzedzenie do ludzi po stokroć większych.

Aby nie wybiegać w swoje rozważania zbyt daleko, idei Miuzika nie wypaczać, teraz coś z dorobku zespołu już w tej notce przywoływanego – Joy Division. Kolejnego, o którym notkę obiecuję „na zaś”, boć to geniusze absolutni, okrutnie niedoceniany zespół, który wywarł wręcz przeogromny wpływ na muzykę lat 80’, choć mało kto o tym wie…

Renifer 

A o Hookerze za jakiś czas postaram się skrobnąć więcej, bo i zasługuje cholernie.

 Mirosław Maleńczuk zwany Maciejem to artysta z gatunku wyklętych i takich też raczył słuchać swej młodości. Led Zeppelin, The Doors, Black Sabath, Hendrix (za malenczuk.art.pl) – cholera, brzmi znajomo. Biografią też się okrutnie wpasował – repeta w szóstej klasie, potem więzienie, wielce chwalebny zawód ślusarza spawacza, ot, i historyja. Ale muzykę robi dobrą…

Jako że przez dłuższy czas śpiewał na ulicy, wiele mu do szczęścia (muzycznie), nie potrzeba. Zazwyczaj gitara, zazwyczaj lekka aranżacja, bez fajerwerków. Ma głos, ma charyzmę i lubi się wspomagać. Artysta.

A potwierdzeniem moich słów niech będzie fakt, że udało mu się nie sprofanować (to już sukces) Johnego Casha, ba! zaśpiewał Ring of Fire cholernie dobrze.

No, i macie jeszcze mały bonus, który mnie o śmiech przyprawia za każdym razem.

Renifer 

I niech mi teraz jakiś Alkohol powie, że Doorsi nie mieli jaj… Coby jasność była – to bez remasteringu żadnego jest.

Renifer

W czasie rozkwitu dzieci kwiatów, Janis z dziewczyny śpiewającej w klubach
zmieniła się w symbol hippisowskiego rocka. Kariera przebiegła szybko - będąc
na fali wznoszącej przesadziła z narkotykami. Mimo to, jej utwory przeszły
do kanonu a ona sama do Rock and Roll Hall of Fame.

Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że piosenki Janis
już tak nie zachwycają współczesnego słuchacza. Skrzeczący głos, niezbyt
atrakcyjny wygląd i utwory też takie jakieś… niemelodyjne. Filmiki z Nią w roli głównej na jutubie, pod względem atrakcyjności wizualnej, na pewno przegrywają z jakimiś snop dogami czy innymi centami.

W jednym szeregu z Janis Joplin można wstawić Hendrixa i The Doors. Cała trójka na pierwszy rzut ucha wydaje się nudna, smętna i taka jakaś „bez jaja” (pozdro alk.).

Gówno prawda.

Ich muzyka była tworzona z pasją, dla własnej przyjemności, ale nie dlatego że sponsor naciska. Co jeszcze łączy tę trójkę? Okres, w którym tworzyli był najlepszy dla ich rozwoju. Dziś żadna stacja nie puściłaby klipów Janis, Jimiego i Doorsów. Umarliby śmiercią naturalną, z braku słuchaczy i motywacji do tworzenia. Nie wierzę, że nie ma już takich artystów. Wierze, że prawo rynku zabija ich w zarodku, nie pozwalając się wybić.

Popatrzymy na takiego Idola. Tysiące ludzi z całej Polski pojechało, żeby wielebne jury powiedziało, że się nie nadają do show biznesu. Co to jest ten show biznes? Doda i Natasza Urbańska? Gdzie im do Janis Joplin? Kto będzie o nich pamiętał za 20 lat? Chyba tylko Józefowicz i Majdan…

Janis Joplin była wielka i kropka. Nie każdemu podoba się trochę niecodzienny głos, mało atrakcyjny wygląd i „dziwna muzyka”. Ja jednak wybieram Ją, wywalając w piździec wszystkie fifticenty i snop dogi.

Na koniec filmy.
Mercedes Benz (wersja Flinty tutaj)

Cry baby

Slav 

 PS
Prochu tą notką nie odkryłem, ale obiecałem że napisze coś dłuższego to napisałem.

 Drodzy państwo: Alisson Kraus & Robert Plant – Gone, Gone, Gone (Done Moved On):

„Mały, skoczny shit” – tak oto podsumował powyższe niejaki Slavoy, organom znany. „Strange things are happening” – odpowiada Alisson. Zaiste, dziwną rzeczą jest, iż z owym panem przyjdzie mi się w kwestii muzyki nie zgodzić. Acz, tak nie do końca…

Tak jak każdy muzyczny nieanalfabeta starszego pana znać musi, tak ową kobitkę tak radośnie pomykającą niekoniecznie. Mistrzyni bluegrassu – mówią źródła, ja na tym zakończę, bo wszak Miuzik to nie wikipedia, a biografia owej białogłowy nie wydała mi się aż tak strasznie interesująca by nią swój tok myślowy mącić. I co? I nagrali sobie płytę, płytę okrutnie dziwną. W każdym bądź razie – Plant został zdominowany. Nie tyle głosowo, co muzycznie sensu stricte, co dziwić nie może. Ale i nie przekonuje. Nie znam bluegrassu, ale jeślić jest tym, co na Raising Sand się nam objawia, to i raczej niekoniecznie będę śpieszyć do poznania. Przede wszystkim – płyta brzmi jakoby najzwyczajniej im się nudziło. Okrutnie ziewające ballady, głosy bez większej energii. Słowem – coś dla koneserów. Niekoniecznie złe, ba! pewnie recenzje piały zachwytami, ale nie dla mnie te klimaty. Może dla Slavoya? Wszak skoczności wiele tam nie uświadczy, przymiotnik „mały” w jego ocenie jest dla mnie nadal zagadką, a „shit” – cóż, nie ta kategoria, nie przyrównujmy Planta i w sumie twórczej pani do Britney na ten przykład…

Renifer  

PS. Czas mija, publika czeka (a co, pomarzyć można) a moje możliwości twórcze nadal mizerne. Mam niejako usprawiedliwienie, właściwie to dwa. Pierwsze wypada raczej nazwać pretekstem – mianowicie, klawiaturę zmieniłem i aprowizacja trochę musiała potrwać. Drugie, cholernie sensowne. Bo zazwyczaj jest tak, że aby notkę napisać, trzeba wcześniej czegoś posłuchać, przesłuchać, obsłuchać i tak było i tym razem. A gdy w łapy wpada The Doors Box Set… Our apologies to Matt Damon, we ran out of time!