Zapewne wielu z was, tak jak ja do niedawna, z muzyką szeroko rozumianego przedwojnia (choć to określenie niezbyt pasujące), inaczej – muzyką trzeszczącą, przedrockandrollową, zapoznawało się jedynie okazjonalnie, czy to podczas gry w Fallouta, czy to słuchając wspaniałych audycji Piotra Kaczkowskiego. Błąd.

Bo czyż nie urzeka numer otwierający Trzeszczącą Płytę?

There I’ve Said It Again

“There I’ve Said it Again” Vaughna Monroe pochodzi z 1945 roku. Nieco odmienny od wcześniejszych styl, już zaczyna brakować tego wspaniałego chaosu, narośla wielu instrumentów, pewnego rodzaju niekoordynacji. W każdym bądź razie – wspaniały, strzelę truizmem, ale – takich romantycznych już nie ma…

Coś polskiego?

Tak też już nikt nie gra. Ten szarpiący, charakterystyczny sposób gry, wibrujący głos i specyficzny klimat niby z kabareciku… 1935.

A może coś ”politycznego” ? (słuchajcie muzyki, „teledysk” radzę puścić mimo oczu)

The Ink Spots – I don’t Want To Set The World On Fire – 1941. Ot, i reakcja kultury na wmieszanie się USA w wojnę. Patrząc przez pryzmat Wietnamu i tego, jak ogromnego ruchu protestu była ta wojna przyczynkiem, nie da się nie porównywać sposobu muzyków na wyrażanie swoich myśli i poglądów. Oczywiście, nie ten kaliber – udział USA w II WŚ był wymuszony (choć były teorie… ale to temat na inną dyskusję, zdecydowanie) i bardziej umotywowany… Jednak, piosenka owych panów daje do myślenia. Czy to był protest bardziej gentlemański, czy protestu nie było w ogóle, czy też może brak dosadności w słowach poczytywać można za pewnego rodzaju tchórzostwo? Ciężko stwierdzić – w każdym razie, piękny utwór.

Pointą niech będzie banalne stwierdzenie, że muzyka nie zaczęła się na przełomie lat 50 i 60…

PS. Wybaczcie mierną jakość tej notki, człowiek ograniczony tak ma, że chce mu się mówić o jednym, o jednym, o tym samym jednym…

Jednak. Nienawidzę Emo. Dziś to sobie uświadomiłem. Wcześniej, całkiem cholera słusznie, uważałem, że najlepiej zlać tych ludzi bezuczuciowo – to jest rzeczą najgorszą, obojętnością. Tak samo jak i owych emocjonalnych śmiechem zbywałem krzyżowców, wrogów zaciekłych, swoją pozycję na nienawiści doń budujących. Dzisiaj, gdy analizując pobieżnie poniektóre teksty Joy Division złapałem się na głupowatej myśli, że „Curtis to też Emo”, nie zdzierżyłem. Dlaczego?

 Ano dlatego, że w swej nierozumności dopiero teraz uświadomiłem sobie, jak wypaczają oni moją percepcję na rzecz u artystów najważniejszą – wrażliwość. Dopiero dziś pojąłem, że poprzez uraz, kulturowe uprzedzenie do ludzi będących wrażliwości karykaturą, tych wrażliwych prawdziwie i umiejących to wyrazić zdecydowanie w swoich oczach umniejszałem. Emo, do kurwy nędzy, zmonopolizowało i zeszmaciło pojęcie artystycznego czucia, pewnego rodzaju delikatności – i wybaczcie, muszę tego słowa użyć ponownie – wrażliwości…Zadziwiający, kolejny już paradoks naszego świata – grupka ludzi miary mniejszej przyćmiła i skarykaturowała, swoim sposobem autokreacji wprowadziła pewien dystans, uprzedzenie do ludzi po stokroć większych.

Aby nie wybiegać w swoje rozważania zbyt daleko, idei Miuzika nie wypaczać, teraz coś z dorobku zespołu już w tej notce przywoływanego – Joy Division. Kolejnego, o którym notkę obiecuję „na zaś”, boć to geniusze absolutni, okrutnie niedoceniany zespół, który wywarł wręcz przeogromny wpływ na muzykę lat 80’, choć mało kto o tym wie…

Renifer 

Zetknąłem się kilka razy z opinią, jakoby blues nudnym był. Ta notka nie będzie niczym innym, niż tylko krótkim, króciutkim dementi. Oto i ono:

A o Hookerze za jakiś czas postaram się skrobnąć więcej, bo i zasługuje cholernie.

Spozierając na Miuzika, wpisy poprzednie, zauważyłem cholernie niemiłą sprawkę – polskiego wytworu tu nie ma zbyt wiele. Nie jest to może zbyt odkrywcze spostrzeżenie, ale.. spojrzałem wstecz, ujrzałem jedynie Smolenia i Republikę. Błąd. Polska muzyczną pustynią nie jest, mimo wszystko, więc statystykę należy poprawić. Kim? Mógłbym napisać o ludziach już szczerze zasłużonych, Dżemie, Kulcie, Perfectcie… Ale nie – wybieram menela ekskluzywnego, niejakiego Maleńczuka. Mirosława…

 Mirosław Maleńczuk zwany Maciejem to artysta z gatunku wyklętych i takich też raczył słuchać swej młodości. Led Zeppelin, The Doors, Black Sabath, Hendrix (za malenczuk.art.pl) – cholera, brzmi znajomo. Biografią też się okrutnie wpasował – repeta w szóstej klasie, potem więzienie, wielce chwalebny zawód ślusarza spawacza, ot, i historyja. Ale muzykę robi dobrą…

Jako że przez dłuższy czas śpiewał na ulicy, wiele mu do szczęścia (muzycznie), nie potrzeba. Zazwyczaj gitara, zazwyczaj lekka aranżacja, bez fajerwerków. Ma głos, ma charyzmę i lubi się wspomagać. Artysta.

A potwierdzeniem moich słów niech będzie fakt, że udało mu się nie sprofanować (to już sukces) Johnego Casha, ba! zaśpiewał Ring of Fire cholernie dobrze.

No, i macie jeszcze mały bonus, który mnie o śmiech przyprawia za każdym razem.

Renifer 

Nie wiem jak wy – ja uwielbiam oglądać i słuchać różnorakie muzyczne smaczki – a to, jakiś niespodziewany duet się mnie przez youtube przewinie, a to cover nigdy wcześniej nie zasłyszany, a to ktoś muzycznie do usranej śmierci zaszufladkowany z tej szufladki umknie. Przedmiotem tej notki będzie przypadek z pierwszej i zarazem ostatniej kategorii. Kto by się spodziewał, że posiadacz cholernie nieszablonowego głosu, głosu jednej z najważniejszych kapel w historii, będzie w rytm niekoniecznie wysublimowanej muzyki pląsał z miłą, gorącą, raczej mało znaną panią?

 Drodzy państwo: Alisson Kraus & Robert Plant – Gone, Gone, Gone (Done Moved On):

„Mały, skoczny shit” – tak oto podsumował powyższe niejaki Slavoy, organom znany. „Strange things are happening” – odpowiada Alisson. Zaiste, dziwną rzeczą jest, iż z owym panem przyjdzie mi się w kwestii muzyki nie zgodzić. Acz, tak nie do końca…

Tak jak każdy muzyczny nieanalfabeta starszego pana znać musi, tak ową kobitkę tak radośnie pomykającą niekoniecznie. Mistrzyni bluegrassu – mówią źródła, ja na tym zakończę, bo wszak Miuzik to nie wikipedia, a biografia owej białogłowy nie wydała mi się aż tak strasznie interesująca by nią swój tok myślowy mącić. I co? I nagrali sobie płytę, płytę okrutnie dziwną. W każdym bądź razie – Plant został zdominowany. Nie tyle głosowo, co muzycznie sensu stricte, co dziwić nie może. Ale i nie przekonuje. Nie znam bluegrassu, ale jeślić jest tym, co na Raising Sand się nam objawia, to i raczej niekoniecznie będę śpieszyć do poznania. Przede wszystkim – płyta brzmi jakoby najzwyczajniej im się nudziło. Okrutnie ziewające ballady, głosy bez większej energii. Słowem – coś dla koneserów. Niekoniecznie złe, ba! pewnie recenzje piały zachwytami, ale nie dla mnie te klimaty. Może dla Slavoya? Wszak skoczności wiele tam nie uświadczy, przymiotnik „mały” w jego ocenie jest dla mnie nadal zagadką, a „shit” – cóż, nie ta kategoria, nie przyrównujmy Planta i w sumie twórczej pani do Britney na ten przykład…

Renifer  

PS. Czas mija, publika czeka (a co, pomarzyć można) a moje możliwości twórcze nadal mizerne. Mam niejako usprawiedliwienie, właściwie to dwa. Pierwsze wypada raczej nazwać pretekstem – mianowicie, klawiaturę zmieniłem i aprowizacja trochę musiała potrwać. Drugie, cholernie sensowne. Bo zazwyczaj jest tak, że aby notkę napisać, trzeba wcześniej czegoś posłuchać, przesłuchać, obsłuchać i tak było i tym razem. A gdy w łapy wpada The Doors Box Set… Our apologies to Matt Damon, we ran out of time!

Zawsze zastanawiam się nad fenomenem Elvisa Presleya i zawsze ciężko mi jest wysnuć jakiekolwiek wnioski prócz tego, iż przyczyną jego sukcesu był seksapil, taniec i na końcu muzyka – ale tylko ta z okresu początkowego, nim został powołany do armii. Wtedy był jeszcze rock and roll, potem już tylko komercja. Prawdziwym królem tego gatunku powinno się mianować pana zwącego się niejakim „Little Richardem”…

Wystarczy porównać sobie kilka klipów owych panów i stwierdzić, że jakkolwiek Elvis był dobry w tym co robi, tak Little Richard wycisnął z możliwości, jakie dał rock and roll całą jego esencję. Nie wiem jak was, mnie Jailhouse Rock trochę nudzi, a Tutti Frutti…

Nogi tańcują same. Energia wyrażana w śpiewie Richarda jest niepomiernie większa niż ta towarzysząca Elvisowi. A może to ja jestem jakiś inny? Nie wiem, jak coś, to mnie z błędu wyprowadźcie. A żeby dać wam materiał poglądowy, Tutti Frutti w wykonaniu Elvisa:

Renifer 

Jako że poprzednie wpisy, z czego dwa były moim muzycznym credo, miały charakter muzyczno – poważny teraz coś z innej beczki. Piosenka kabaretowa. Nie, nie będzie o Jozinie.

Czyli najczęściej jakiejkolwiek sensownej muzyki brak, a główną rolę pełnią słowa (huh, ciekawe kto po przeczytaniu tego zdania nie ma wrażenia banału…). Ot, specyfika gatunku, na którą przecież psioczyć nie wypada.
Oglądając popisy naszych kabareciarzy nawet mało sprawny obserwator dojdzie do jasnego wniosku – piosenka kabaretowa zdecydowanie wychodzi z mody. W porównaniu do lat tak niedawno minionych zdecydowanie ów gatunek zdecydowanie zubożał. Czy to źle? W moim przekonaniu nie za bardzo. Nigdy nie lubiłem pląsających w rytm bez rytmu, śpiewających grafomańskie teksty roźśmieszaczy. Ale, jak to wszędzie, są cholernie dobre perełki, ba! – jest ich dużo, choć raczej z lat dawnych. Ot, specyfika czasów – wszak za komuny liczyły się aluzje, a te łatwo było przemycić w utworze śpiewanym. Jak na przykład tu, w absolutnie genialnym utworze przez Smolenia śpiewanym. Miałem ten program na kasecie magnetofonowej i w wieku lat 7 błyskałem śpiewając ów na rodzinnych popijawach :] (właściwa piosnka zaczyna się od 1:00):

Pointa mistrzowska, przyznacie?

Renifer 

O ekscentryku i jego cholernie dobrym głosie.

No bo niby nic. Muzyka niekoniecznie, sensu stricte nie rzucająca na kolana, repertuar instrumentalny zadymionych kafejek nie jest szczytem wirtuozerii, niestandardowy standard, chciało by się rzec.

A jednak.
Charyzma, głos. Głos, charyzma. Właściwie w tych słowach można by zamknąć wszystko, co u poety Waitsa najlepsze. Głos wbija w ziemię, intryguje, zastanawia – jest cholernie skrzypiący i niebanalny. Zresztą – koń jaki jest, każdy widzi ( a jak nie, to zaraz zobaczy).
Teksty. Wymagające, dlatego, jeśli ktoś po angielsku nie do końca „rozumi” traci dużo ubranej w ładną otoczkę refleksji, np. na temat religii (Chocolate Jesus), myślowych pejzaży szeroko pojętej Ameryki. Ale… z pomocą przychodzi znany wszystkim i przez wielu (w tym mnie) lubiany Kazik. Jego „Piosenki Toma Waitsa” mogą być świetnym substytutem dla owych nieczających. W każdym razie – spójrzcie.

Tom Waits – Rain Dogs

Kazik Staszewski – Singapur

 Renifer 

Świętość nad świętościami,  bogowie absolutni. Kilka notek niżej waćpan Alkohol rozwodził się nad gitarą basową. Zaiste, wspaniały to instrument, jednakże po lekturze wikipedii i paru innych źródeł nie mogę odrzucić od siebie ciekawej myśli, że obecność basu byłaby dla muzyki The Doors zabójcza. Ano, bo każdy zaznajomiony choć trochę z ową dostrzeże brak tej posępnej nuty – w tym zespole nigdy basisty nie było. Był za to Rhodes Piano Bass w wykonaniu Manzarka, absolutnie oryginalny koncept, który, choć muzyki nie zrewolucjonizował (i chyba dobrze, ale to temat na inną rozprawę…), stał się integralną jej częścią, bez której byłaby zdecydowanie uboższa.  A więc, czyżby znowu potwierdziło się twierdzenie, że światem rządzi przypadek? Czy wielkość bandu Morrisona i Manzarka wynikła z tego, że zwyczajnie nie udało im się znaleźć kompana do basu? Pytanie z gatunku nierozwiązywalnych.

Długo przymierzałem się do stworzenia tej notki, długo zbierałem pomysły, długo zastanawiałem się, które z tych okrutnie wielu wspaniałych utworów powinny pełnić rolę mini-pigułki twórczości The Doors. Oczywiście, za tępy jestem, aby ten problem rozwiązać. Ale… Light My Fire znają wszyscy, Riders on the Storm  też (oczywiście zakładam, że techno-przygłupy tego bloga nie czytają),The Soft Parade jest  zbyt”niedoorsowe”, The End Alkohol znał wcześniej ode mnie (wstydzę się…) a długas musi być, w związku z czym – When The Music’s Over i Rhodes Piano Bass w najlepszej formie.

Spanish Caravan.

 Renifer 

Z racji tego, że nie mam nic ciekawego do napisania, to nie napisze niczego ciekawego. 

The Who – angielski zespół hard rockowy powstały w 1964, związany z subkulturą skinheadów modsów, uważany za jedną z najbardziej wpływowych grup rockowych wszech czasów.

wikipedia.pl

Na pewno nie tak wpływowy jak Rolling Stones czy The Beatles, ale niech im będzie.
Mogę się tylko domyślać, że The Who byli w tamtych czasach dla młodzieży kimś takim jak dziś My Chemical Romace czy Tokio Hotel. Z tą różnicą, że Who słuchali prawie wszyscy, a MCR i TH tylko emo-odrzutki. Działali na podobnej zasadzie: kontrowersyjny wygląd, zachowanie - ludzie to kupili.
Tylko dlaczego z upływem czasu subkultury są coraz gorsze i słuchaja coraz gorszej muzyki?

Slavoy