Kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach…

Nie wiem jak wy – ja uwielbiam oglądać i słuchać różnorakie muzyczne smaczki – a to, jakiś niespodziewany duet się mnie przez youtube przewinie, a to cover nigdy wcześniej nie zasłyszany, a to ktoś muzycznie do usranej śmierci zaszufladkowany z tej szufladki umknie. Przedmiotem tej notki będzie przypadek z pierwszej i zarazem ostatniej kategorii. Kto by się spodziewał, że posiadacz cholernie nieszablonowego głosu, głosu jednej z najważniejszych kapel w historii, będzie w rytm niekoniecznie wysublimowanej muzyki pląsał z miłą, gorącą, raczej mało znaną panią?

 Drodzy państwo: Alisson Kraus & Robert Plant – Gone, Gone, Gone (Done Moved On):

„Mały, skoczny shit” – tak oto podsumował powyższe niejaki Slavoy, organom znany. „Strange things are happening” – odpowiada Alisson. Zaiste, dziwną rzeczą jest, iż z owym panem przyjdzie mi się w kwestii muzyki nie zgodzić. Acz, tak nie do końca…

Tak jak każdy muzyczny nieanalfabeta starszego pana znać musi, tak ową kobitkę tak radośnie pomykającą niekoniecznie. Mistrzyni bluegrassu – mówią źródła, ja na tym zakończę, bo wszak Miuzik to nie wikipedia, a biografia owej białogłowy nie wydała mi się aż tak strasznie interesująca by nią swój tok myślowy mącić. I co? I nagrali sobie płytę, płytę okrutnie dziwną. W każdym bądź razie – Plant został zdominowany. Nie tyle głosowo, co muzycznie sensu stricte, co dziwić nie może. Ale i nie przekonuje. Nie znam bluegrassu, ale jeślić jest tym, co na Raising Sand się nam objawia, to i raczej niekoniecznie będę śpieszyć do poznania. Przede wszystkim – płyta brzmi jakoby najzwyczajniej im się nudziło. Okrutnie ziewające ballady, głosy bez większej energii. Słowem – coś dla koneserów. Niekoniecznie złe, ba! pewnie recenzje piały zachwytami, ale nie dla mnie te klimaty. Może dla Slavoya? Wszak skoczności wiele tam nie uświadczy, przymiotnik „mały” w jego ocenie jest dla mnie nadal zagadką, a „shit” – cóż, nie ta kategoria, nie przyrównujmy Planta i w sumie twórczej pani do Britney na ten przykład…

Renifer  

PS. Czas mija, publika czeka (a co, pomarzyć można) a moje możliwości twórcze nadal mizerne. Mam niejako usprawiedliwienie, właściwie to dwa. Pierwsze wypada raczej nazwać pretekstem – mianowicie, klawiaturę zmieniłem i aprowizacja trochę musiała potrwać. Drugie, cholernie sensowne. Bo zazwyczaj jest tak, że aby notkę napisać, trzeba wcześniej czegoś posłuchać, przesłuchać, obsłuchać i tak było i tym razem. A gdy w łapy wpada The Doors Box Set… Our apologies to Matt Damon, we ran out of time!