Jakoś mi się nie wydaje, aby w latach 60 Janis, Hendrix, Doorsi byli otoczeni legendą (no, może poza czasem woodstockowym), ba! żeby byli okrutnie popularni w społeczeństwie amerykańskim jako całości. Oczywiście, byli Rolling Stonesi i Beatlesi, ale to już kolej ewolucji muzyki…

A dzisiejsi artyści? Cholernie ciężko mi jest oceniać, bo sam jestem na tym etapie, na którym poznaje się tylko klasykę i w niej jest zakochanym. Ale gdy patrzę np. na The White Stripes, słucham Comy mogę sobie bez ogromnych wyrzutów sumienia powiedzieć, że nie brzmią gorzej, brzmią tylko inaczej. Jeśli mielibyśmy porównywać – to wybacz, ale za dziesięć lat.

A hip hop? Do cholery jasnej, nie wszystko, co jest rapem (to określenie wolę) jest z reguły, z góry, z dołu złe. Jeśli by tak było – czy ktoś taki jak Jimmi Page nagrywałby wspólnie z Puffem Daddy?

Jesteśmy prawdopodobnie w najgorszym trendzie w muzyce jaki w ogóle miał miejsce – zobacz na tych patałachów polskiej sceny. Widzisz tam chociaż troche zaangażowania albo jakies pojęcie o tym co robią? Bo ja widze pieniądze i pieniądze… i okładki tabloidów.
Wpływ trendów najlepiej widać na Metallice, a konkretnie po reakcjach fanów na kolejne kroki w stronę komercji.
Nie mówie juz o hiphopie i reszcie amerykańskiego chłamu.
W obecnej sytuacji pozostaje tylko załamać ręce i szukać na jutubie starych piosenek i bynajmniej nie spoglądać w stronę “Najczęściej ogladanych”
Pewnie masz racje i za pare lat znowu pojawi się ktoś kto pociągnie to bagno w inna stronę, ale póki co, od dłuzszego czasu siedzimy w nim po uszy.

Zacznę może od Slavoya, boć to przeca on zaczął (wybaczcie, nie mam formy do składania konstrukcji). Mianowicie, kochasiu, ja się ciebie pytam – jaki ustrój gospodarczy panował w latach 60 w USA, gdy tworzyli doorsi, gdy tworzył Hendrix i tworzyła Joplin? Czy wtedy w cholerę nie było nacisków? A były, telewizyjnych, boć teksty nie te (she get’s high…), koncertowych, bo nie jest grzecznie, wydawców, bo jw… Panie – jestem zwolennikiem poglądu, że w historii wszystko już było i wszystko bedzie – inaczej, nasze czasy nie tworzą absolutnie nowych form, bo tych się nie da, tworzą formy przetworzone, zmodyfikowane, unowocześnione, ale ni chuja nowe. Czytaj: naciski były, kicz w mainstreamie był, a nasze czasy zła nie wynalazły. A o co chodzi?

A chodzi o trend. Mianowicie taki, że gdybyś znalazł się w latach 80, to byś mówił dokładnie to samo co dziś. Że artyści może i są, ale nikt ich nie promuje, nikt ich nie wystawia, nikt nie daje im szansy… A potem przyszłyby lata 90, Nirvana, Mettalica, U2 i…? Jakie byłyby wnioski? Ano takie, że w muzyce jak w modzie, kicz przeplata się z artyzmem, style ze stylami, tak było, jest i będzie i nie zdziw się, jak za kilka lat dzieci dzisiejszych hiphopowców będą słuchać znów kolejnej fali rocka. Trend, a zarówno dziś, jak i w przeszłości i za lata, dobra muzyka przebija się i będzie się przebijać.

Alku: czy mnie się wydaje, czy kiedyś mówiłeś mi, że The End cię wbija w ziemię? Hę?

“Cała trójka na pierwszy rzut ucha nudna, smętna i taka jakaś “bez jaja”.

Gówno prawda”

Fragment o checi i motywacji jest rozszerzeniem tej myśli. Może trochę źle to ująłem, ale jest sobota, 20.00 – moge pracować na zwolnionych obrotach.

Jeśli chcesz, napiszę od nowa:
Cała trójka na pierwszy rzut ucha wydaje się nudna, smętna i taka jakaś “bez jaja” (pozdro alk.)jednak po dłuższym przesłuchaniu zaczynamy dostrzegać, że nie jest to żadne badziewie. Głębia tej muzyki leży w walorach artystycznych – możliwościach wokalistów, grze zespołu i sercu wkładanym w każdą zagraną i wyśpiewaną nutę.

Na Doorsów nie naciskał sponsor ale z Deep Purple to żywice wyciskał ta ? Pozatym przepraszam cię, celem istnienia muzyki jest jej wartość artystyczna. Jeśli więc twierdzisz, że jedynym plusem psychodelicznego rocka(jeśli to określenie jest uprawnione) jest to, że autor się strał i miał z tego przyjemność to ja przepraszam. Chyba że w tym gatunku właśnie to podlega ocenie